ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕೇವಲ ಮನೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕಿನಿಂದ ದೂರವಿಡುವ ಧೋರಣೆ ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಶೋಭೆಯಲ್ಲ. ಧರ್ಮ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಥವಾ ರಕ್ಷಣೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕುವ ಬದಲು ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆ ಕಲ್ಪಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಬಲೀಕರಣ
ಸಂಪಾದಕೀಯ: ವಿ.ಕೆ ಕಡಬ: “ಮಹಿಳೆಯರು ಮನೆಗೇ ಸೀಮಿತ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಂಗಕ್ಕೆ ಬರಬಾರದು” ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಸಮಾಜಕ್ಕೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆತಂಕಕಾರಿ. ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಆಕೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಸೇವೆ ಅಥವಾ ಸಾಧನೆಯ ಬದಲು ಆಕೆಯ ಉಡುಗೆ, ನಡೆ-ನುಡಿ, ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ.
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೇರಳದ ಸುನ್ನಿ ಧರ್ಮಗುರು ಒಬ್ಬರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿರುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಇದೇ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದಿವೆ. ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕಿನಿಂದ ದೂರವಿಡಬೇಕು ಎಂಬ ರೀತಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾದಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಹೇಳಿಕೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಮಹಿಳೆಯರ ಹಕ್ಕು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ಕುರಿತಾದ ದೊಡ್ಡ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಧರ್ಮವಾಗಲಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಲಿ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗಲಿ—ಯಾವುದೂ ಮಹಿಳೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಬಾರದು. ಮನೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಹಿಳೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಆಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದೇ ಆಕೆಯ ಬದುಕಿನ ಏಕೈಕ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವನ್ನು ಸಮಾಜವೇ ಏಕೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು?
ಮಹಿಳೆ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಬಹುದು, ವೈದ್ಯೆಯಾಗಬಹುದು, ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗಬಹುದು, ಉದ್ಯಮಿಯಾಗಬಹುದು, ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಬಹುದು, ಪತ್ರಕರ್ತೆಯಾಗಬಹುದು. ದೇಶದ ಆಡಳಿತದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸ್ವಸಹಾಯ ಸಂಘಗಳವರೆಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಸಮಾಜದ ಪ್ರಗತಿಯ ಸೂಚಕವೇ ಹೊರತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅವನತಿಯ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಯನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೂಲಭೂತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕಿಗೆ ಬರಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಆಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಕೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಮಿತಿ ಹಾಕುವುದು ಕುಟುಂಬವಾಗಲಿ, ಸಮಾಜವಾಗಲಿ, ಧರ್ಮವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯವಾಗಲಿ—ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಸಮರ್ಥನೀಯವಲ್ಲ.
ಇದರ ಜತೆಗೆ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜದ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಿದೆ. ಮಹಿಳೆ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ “ಮನೆ ಹಾಳಾಯಿತು” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಸಮಾಜವೇ, ಮನೆಯ ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಆಕೆಯ ದುಡಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಿಳೆ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರು, ಆಕೆಯ ಆದಾಯ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆಕೆಯ ಶ್ರಮವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಬದಲಾಗಬೇಕಾದ ಮನೋಭಾವ.
ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದು ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಗೌರವಿಸುವುದೇ ಪರಿಹಾರ.
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸುರಕ್ಷತೆ ಬೇಕು. ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕು ಬೇಕು. ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬೇಕು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ “ಮಹಿಳಾ ಸಬಲೀಕರಣ” ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ.
ಧಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರು, ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಇರಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕಿನಿಂದ ದೂರವಿಡುವ ಸಂದೇಶಕ್ಕಿಂತ, ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡೇ ಮಹಿಳೆಯರು ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯುವಂತೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಸಂದೇಶವೇ ಇಂದಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯ.
ಮಹಿಳೆ ಮನೆಯೊಳಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹಳೇ?,ಸಮಾಜ ಕಟ್ಟುವ ಹಕ್ಕು ಪುರುಷರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ?
ಮಹಿಳೆಯ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲೇ ಗಡಿಯಾಗಬೇಕೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಬೇಕಾದದ್ದು ಮಹಿಳೆಯರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಇಡೀ ಸಮಾಜ.
ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವ ಸಮಾಜ ಎಂದಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಗತಿಪರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಹಿಳೆಗೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆಕೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸದಿರುವುದೇ ಸಾಕು.
