ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನು ಕೇವಲ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2ರ ಜಯಂತಿ ಆಚರಣೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸದೆ, ಅವರು ಬೋಧಿಸಿದ ಸತ್ಯ, ಅಹಿಂಸೆ, ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಮಸ್ವರಾಜ್ಯದ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಯುವ ಸಮುದಾಯ ತನ್ನ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಪೂಜಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರ ವಿಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸುವುದೇ ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ನೈಜ ಗೌರವ.

“ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯ ಯುವಜನತೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ, ಯುವಶಕ್ತಿಯೇ ದೇಶದ ಮಹಾನ್ ಆಸ್ತಿ” ಎಂಬ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ಸದಾ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ವಾಸ್ತವದ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಒಂದು ಕಟುವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾವಿಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ: ನಮ್ಮ ಯುವಜನತೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನೈತಿಕ ದಿಕ್ಸೂಚಿ ಇದೆಯೇ?

​ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವಿದೆ, ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ಮಾಹಿತಿಯ ಸಾಗರವೇ ಹರಿದುಬರುತ್ತಿದೆ, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಅವಕಾಶಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮುಕ್ತವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ತಕ್ಷಣದ ಯಶಸ್ಸಿನ (Instant Gratification) ದುರಾಸೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಮಾಹಿತಿಗಳ  ಪ್ರಸಾರ, ವ್ಯಸನ,  ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೈತಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಉದಾಸೀನತೆಗಳು ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನು ಕೇವಲ ಕರೆನ್ಸಿ ನೋಟಿನ ಮೇಲಿನ ಭಾವಚಿತ್ರವಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2ರ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಬಗೆಯುವ ದ್ರೋಹವಾಗುತ್ತದೆ.

​ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸೆ: ಕೇವಲ ಇತಿಹಾಸದ ಪಾಠವಲ್ಲ, ಇಂದಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ

​ಸತ್ಯಾಗ್ರಹದ ಸತ್ವ: ಸತ್ಯದ ಹಾದಿ ಎಂದಿಗೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ; ಅದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಕೂಲಗಳ ವಿರುದ್ಧವೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರಿಕನ ಕರ್ತವ್ಯ. ಇಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಪರಿಶೀಲಿಸದೆ (Fact Check ಮಾಡದೆ) ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಹಂಚುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ವಿರೋಧಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುವ ಕನಿಷ್ಠ ತಾಳ್ಮೆಯೂ ನಮಗಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ‘ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ’ದ ಮಾತನಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೇನು?

​ಆತ್ಮಸಂಯಮದ ಅಹಿಂಸೆ: ಅಹಿಂಸೆ ಎಂದರೆ ಹೇಡಿತನವಲ್ಲ; ಅದು ಅದ್ಭುತ ಆತ್ಮಸಂಯಮದ ಶಕ್ತಿ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಶತ್ರುವಿನಂತೆ ಪರಿಭಾವಿಸಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂದನೆ, ದ್ವೇಷ ಹಾಗೂ ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಗಾಂಧಿಯವರ ಅಹಿಂಸಾ ತತ್ವವೇ ರಾಮಬಾಣ.

​ಬದಲಾವಣೆ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗಲಿ: ಗಾಂಧೀಜಿ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರದ ಹೊಣೆಯನ್ನಾಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. “ನಾನು ಬದಲಾಗಬೇಕು; ನನ್ನಿಂದಲೇ ಬದಲಾವಣೆ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕು” ಎಂಬ  ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವರು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರಿದರು.ಆದರೆ ಇಂದು ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೂ ಸರ್ಕಾರವನ್ನೋ ಅಥವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೋ ದೂಷಿಸುವ ಚಾಳಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ:

​ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಘಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸ್ವಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಯೇ?ಸ್ವಚ್ಛ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತೇವೆ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿನ ಕಸವನ್ನು ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ. ​ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತೇವೆ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನದಾಳದ ಜಾತಿ, ಮತ, ವರ್ಗದ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇವೆ.

​ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಅವಕಾಶವಾದಿತನವೇ ವಿಜೃಂಭಿಸಿದರೆ ಯುವಕರು ಅದರಿಂದ ಬೇರೇನನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬರೀ ಆದರ್ಶವಿದ್ದು, ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಾಭಾಸವಿದ್ದರೆ ಗಾಂಧಿಯ ಹೆಸರು ಜಪಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

​ಸ್ವದೇಶಿ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಸ್ವರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ನೂತನ ಆಯಾಮ:ಗಾಂಧಿಯವರ ‘ಸ್ವದೇಶಿ’ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಇಂದಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡಬೇಕಿದೆ. ಸ್ವದೇಶಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಪರದೇಶಿ ಸರಕುಗಳ ಬಹಿಷ್ಕಾರವಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ಥಳೀಯ ಉತ್ಪಾದನೆ, ದೇಸೀ ಕೌಶಲ್ಯಗಳ ಸಬಲೀಕರಣ, ಕಿರು ಉದ್ಯಮಗಳ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವ ಆತ್ಮನಿರ್ಭರತೆ. ಇಂದಿನ ಯುವಪೀಳಿಗೆ ಬರೀ ಉದ್ಯೋಗ ಹುಡುಕುವವರಾಗದೆ (Job Seekers), ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ (Job Creators / Entrepreneurs) ನಾಯಕರಾಗಬೇಕಿದೆ.

​ಅದೇ ರೀತಿ, ‘ಗ್ರಾಮಸ್ವರಾಜ್ಯ’ದ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಬೃಹತ್ ನಗರಗಳ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡುಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಷ್ಟೇ ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ? ಹಳ್ಳಿಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ಸುಸ್ಥಿರ ಪರಿಸರ ಹಾಗೂ ಕೃಷಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸದೆ ಸಮಗ್ರ ಭಾರತದ ವಿಕಾಸ ಅಸಾಧ್ಯ. ಈ ಸವಾಲುಗಳಿಗೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಾಧಾರಿತ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿ ಯುವಕರ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದೆ.

​ಆರಾಧನೆಗಿಂತ ಅನುಕರಣೆ ಮುಖ್ಯ:ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನು ಪೀಠದ ಮೇಲಿರಿಸಿ ದೇವರೆಂದು ಕೈಮುಗಿಯುವುದು ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ದಾರಿಯಲ್ಲ. ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಕುರುಡಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಗಾಂಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವುದು, ಅವರ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ಎದುರು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚುವುದು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸ್ತುತ.

​ಯುವಜನತೆ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಕ್ಷಣವಿದು:​ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಚೇರಿ-ಮನೆಗಳ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿಡಬೇಕೇ, ಅಥವಾ ಅವರ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ?ಸತ್ಯದ ಕಠಿಣ ಹಾದಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ, ಅಥವಾ ಕ್ಷಣಿಕ ಲಾಭದ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಆರಿಸಬೇಕೇ?​ಸಂವಾದ-ಸಹಬಾಳ್ವೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಬೇಕೇ, ಅಥವಾ ದ್ವೇಷ-ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರಬೇಕೇ?​ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯನ್ನು ಬಯಸಬೇಕೇ, ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಸ್ವಕೇಂದ್ರಿತ ಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರಬೇಕೇ?

ಬದಲಾಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಕಾಲಮಾನ; ಆದರೆ ಸತ್ಯ, ಅಹಿಂಸೆ, ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆಗೆ ಎಂದಿಗೂ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗಾಂಧೀಜಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಶಾಬ್ದಿಕ ಆಚರಣೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಗಾಂಧಿ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಉಸಿರಾಡುವ ಯುವಮನಸ್ಸುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದೇ ಈ ನಾಡಿನ ನಿಜವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆ